Zapach jesiennych barw

Poranne słońce i czyste niebo skusiło mnie na mały spacer do pobliskiego lasku. Już po kilku minutach byłem gotowy do wyjścia, a za kolejne dziesięć byłem już w lasku, który zmienia swe barwy.

W powietrzu czuć niesamowity zapach, to chyba te barwy sprawiają, że moje oczy jakby czuły zapach. Zielone zmienia się w żółte, a potem w czerwone. Liście wzlatują na wietrze niczym motyle unoszące się nad pachnącą łąką. Tańczą w powietrzu jakby chciały pokazać swoje piękne barwy z każdej strony.

Bardzo też lubię jesienne ludziki, bo nie wiem jak inaczej można je nazwać, siedzą sobie pod drzewem w swych kapelusikach, często je zdejmują by poczuć na sobie jeszcze więcej słonecznych promieni. Wszystkie z nich uczą się latać, czasem niezdarnie spadają a czasem im się uda zrobić to z wielką gracją.

Posiedziałem trochę z nimi pod drzewem łapiąc wszystkimi zmysłami to co dzieje się dookoła. W innej części lasku spotkałem piękny szałas, który jak się domyślam jest pozostałością po wakacjach, chyba w nim zamieszkam.

Bardzo inspirująca przerwa w pracy.